AUTYPISCH

Ik sta bij de tijdschriften. Heb al veel gelezen. Over pleasen. (Gaat niet over mij.) En autisme bij vrouwen. (Dat dan weer wél.) Maar ik vind er nooit iets. Wat ik nog niet weet. Ik hoor het tijdschrift roepen. Koop mij! Koop mij! En als ik dat hoor. Doe ik het. Altijd. Net zoals ik. Altijd. Ergens anders sta. Dan andere fotografen. Omdat ik. Blijf hier staan! Of. Kijk daar! Hoor. Want er is dan iets. Altijd. Dus kom ik thuis, Met de Psychologie. Ik kijk er niet naar om. Twee dagen lang. Ligt het op de bank. Naast me. Dan pak ik het blad. Zie een autisme test. (Gepasseerd station.) En een lang artikel. Over pleasen. Dat lees ik wel een keer. En daarna. Geef ik het weg. Matig geïnteresseerd. Blader ik verder. Opeens. Zie ik het. Een artikel. Over Afantasie. En ik ga lezen. Want op mijn bijna 70e. Wil ik nog steeds leren. En mijn Afantasie. Is er al levenslang. Maar had nooit eerder. Een naam.

Ik heb twee kleine onderzoekjes. Bij de praktijkondersteunster. Mijn voetzenuwen checken. Mijn ogen infrarood fotograferen. In verband met Diabetes 2. Aan mijn ogen moet je niet komen! Zelfs niet in de buurt! En mijn kin is al in de buurt. Ik weet dat het oud zeer is. Een patroon geworden is. Zij mag het wél doen. Ik vertrouw haar. Blind. Mijn gezonde verstand. Herkent het geluid. Voordat de flits komt. Alleen mijn rechteroog. Is al 69 jaar lui. En dus. Moet die twee keer. Niks aan de hand. Ze vechten altijd met elkaar. Die drie. Patronen ontwikkelde ik ooit. Uit pure noodzaak. Ze zijn moeilijk te doorbreken. Maar. Bij genoeg vertrouwen. Zijn ze opeens verdwenen. Gezond verstand is goed. Vertrouwen is beter.

Ik ga naar de huisarts. Nou ja, 'de'. Ze zijn met z'n vieren. Die van mij. Werkt parttime. Als het niet echt nodig is. Ga ik ook naar de anderen. Deze ken ik nog niet. Ik ben al een tijdje. Erg moe. Slaap slecht door. Ik schrijf alles op. Uitleg. Hulpvraag. Medische klachten. Medicatie. En kom natuurlijk. Zoals altijd. Makkelijk pratend. (Een uur in een kwartier. Zeggen ze in Den Haag.) De spreekkamer in. Ze kijkt verbaasd. Als ik zeg. Dat ik het moet oplezen. Omdat ik anders. Van Brunssum (Limburg). Via Groningen. Naar Maastricht (Limburg) ga. Ik leg uit. Dat de psychiater. Die ook in de praktijk werkt. 3 Jaar geleden. Tot de conclusie kwam. Dat ik autisme had. Dan luistert ze echt, En helpt me ook echt. Als ik wegga. Wijst ze naar mijn ketting. Ze denkt. Dat die bij mijn hobby hoort. Legpuzzels van van Haasteren. Ik leg uit. Dat het een symbool is. Voor autisme. Oh wat toevallig. Puzzelstukjes. Zegt ze.

Misschien is dat het. Dat ik mezelf nooit. Als slim zie. Ook niet als dom hoor. Gewoon als Mary. Ik bereid me nooit voor. Niet bij proefwerken. Spreekbeurten. Tentamens. Examens. Een nieuwe school. En later ook niet bij sollicitaties. Proeftijden van 2 maanden. En zelfs niet. Bij een praatje houden. Voor zo'n 100 collega's. Gewoon gaan. Gewoon doen. En dat gaat altijd goed. Enige probleem. Sociale contacten. Ik bereid me ook dan niet voor. Niet op een nieuwe werkdag. Verjaardagen. Vakanties met schoonouders. Gewoon gaan. Gewoon doen. Maar dat komt niet goed. Ik kom er dan ter plekke achter. (Voor de 100.000ste keer.) Dat ik niet in de groep pas. Dat begint langzaam maar zeker. Een probleem te worden. En dus. Ga ik naar mijn coach. Zij heeft de oplossing. Die heet voorbereiding. Waar ga je heen? Wie kom je daar tegen? Wat maakt het voor jou makkelijker? En verdraaid. Het werkt. Tenzij ik in oud gedrag verval. En me dus. Niet. Maar dan ook echt helemaal niet. Voorbereid. Dan denk...

We rijden ergens in Zeeland.  Zijn op zoek naar het stadscentrum.  Soms staat er een bord.  Meestal niet.  Mijn vriendin raakt geïrriteerd.  Zij is hier vaker geweest. Ze zegt dat ik rechtdoor moet.  Maar het bord zegt linksaf.  En we slaan dus linksaf. Zij wordt boos.  Ik snap niet waarom.  Okay. Ik heb soms problemen met borden. Maar. Als ik rechtdoor ga. Dan rijd ik toch verkeerd?

Ik ben het er niet mee eens. Dat zie je. Ik ben verdrietig. Dat zie je, Ik ben boos. Dat zie je. Ik ben diep onder de indruk. Zoals toen ik een tattoo liet zetten. Ter nagedachtenis. Van mijn broertje. Dat zie je. Ik ben teleurgesteld. Dat zie je. Ik wil naar huis. Dat zie je. Ik ben bang. Dat zie je. Ik ben blij. Dat zie je. Je ziet mij.

Het gebeurt best vaak. Ook als ik er volgens mij. Erg goed op let. "Die man was heel kortaf en jij bleef maar praten." "Het kon echt niet wat jij vroeg." "Had je dan niet door dat ze naar huis wilden?" "Je kijkt de andere kant op als het je niet meer interesseert. Dat kan écht niet." Hoezo? Waarom? Waarom niet? Wat mis ik? Als ik erop attent gemaakt word. Zeg ik vaak: "Oh ja." Maar ik bedoel eigenlijk. "Oh ja?" Want als iemand niet verder wil praten. Dan zegt hij dat toch gewoon? En als iemand naar huis wil.' Dan zegt hij dat toch gewoon? En als het gesprek je niet interesseert. Dan doe je toch gewoon wat anders? Tja. Dat is dus blijkbaar. Niet gewoon.

Al sinds ik zinnen kan schrijven. Is het een passie van me. Op school waren de opstellen. Mijn geluksmomentjes. In het Nederlands. Engels. Zelfs in het Duits. We hadden er pakweg drie kwartier voor. Ik was er binnen 1/3 van die tijd. Helemaal mee klaar. Las het ook nooit over. En nu. Op mijn bijna 70e. Is dat nog steeds zo. Geen opstellen meer. Maar af en toe. Online schrijfopdrachten. Alles komt vanzelf. Elk woord. Elk leesteken. Alsof iemand anders. Het voor me schrijft. Het is nu ook al jaren mijn manier. Om dingen te verwerken. Boosheid bijvoorbeeld. Of verdriet. Die voel ik bijna nooit zo duidelijk. Terwijl het er wél duidelijk zit. Ik word een roofvogel. En h et notitieboekje van de Action. Vult zich snel. Verwijten. Misschien onterecht. Vooroordelen. Die misschien niet kloppen. Voorgevoelens. Die misschien niet uitkomen. Scheldwoorden zelfs. Die ik nooit zou uitspreken. Tot het genoeg is. En de rust is weergekeerd. Dan scheur ik het boekje stuk. En gooi alles weg. Het is dan ook...