AUTYPISCH

Ik houd niet van veranderingen. Punt. Oh nee, komma. Ik kan uitstekend omgaan met veranderingen die te maken hebben met mensen die ik mag/van wie ik houd. Als we op een maandag naar de bioscoop zouden gaan maar de ander toch geen zin heeft, is er geen enkel probleem. Dan gaan we een andere keer of helemaal niet en streamen we de film wel een keer als die streambaar is. Een middag met mij in een dierentuin doorbrengen omdat ik heb gelezen dat er jonge leeuwtjes zijn, kan zomaar beëindigd worden zonder dat ik een welp heb gezien. Dan was er gewoon iets leukers op ons pad gekomen. Al tientallen jaren ben ik klant van KPN. Ik ben tevreden over de wifi, het tv-aanbod inclusief gratis Netflix en mijn mobiele abonnement. Het heeft geen enkele zin mij te bellen of aan de deur te benaderen als je van Ziggo of zo bent. Kansloos, ook als je tientjes goedkoper bent. Ik ben gewend aan KPN, blij met KPN en dus blijf ik eeuwig bij KPN. Elke twee jaar krijg ik een nieuwe telefoon als ik mijn abonnemen...

Ruim 45 jaar na haar fantastische cabaretvoorstellingen Moeder dan gisteren en Hoe langer hoe zwanger ben ik weer in een theater om Joke van Leeuwen te zien.  Ik ga een uur eerder weg om in Kerkrade voor de deur van de bibliotheek annex theater te kunnen parkeren. Naar één van de parkeergarages gaan is geen optie. Volgens Google Maps liggen ze allemaal op nog geen 5 minuten lopen, maar ik heb er (dankzij mijn Afantasie) minstens het vijfvoudige voor nodig. En zelfs als ik er nog maar twee weken geleden twee avonden na elkaar ben geweest, heb ik moeite om me te oriënteren als ik de auto uitstap. Het is me gelukt om vooraf toestemming te krijgen mijn Nikon camera mee te nemen en na de voorstelling een paar foto's te maken. Ik moet even ter plekke het hoofd van dienst aanspreken en zij zorgt er dan voor dat ik op de eerste rij kom te zitten. Omdat ik rekening wil houden met de ongeschreven sociale regels besluit ik tot een half uur voor de voorstelling te wachten. De jonge vrouw verte...

Eén keer in de paar maanden ga ik naar de kapper. Niet bepaald mijn hobby. Meestal moet mijn beste vriendin me er terloops en tactisch op attent maken dat het hoog tijd wordt dat de schaar erin wordt gezet.  Ik vind het ook absoluut oninteressant, dat haar, Het boeit me totaal niet wat anderen ervan vinden. Ik wil het gewoon zo makkelijk mogelijk hebben. Daarom heb ik al sinds mijn vroege jeugd kort haar. Ik ging toen naar de herenkapper (ook weer zo'n voorbeeld dat het mijn ouders ook niet boeide) en ze noemden het toen een rattekop, Het zorgde ervoor dat ik lang voor een jongen werd aangezien, zeker als ik begin jaren 60 als enig meisje buiten aan het voetballen was. Meisjes kunnen niet voetballen, zeiden ze toen maar ik scoorde net zo makkelijk als dat Lieke Martens 50 jaar later in het Nederlands Elftal zou doen en mocht daarom altijd gewoon meedoen met de jongens.  Maar goed, ik zit dus afgelopen donderdag bij de kapper en dan komen de bekende vragen: Hoe wil je het ...