VOOR DE LEEUWEN

Ruim 45 jaar na haar fantastische cabaretvoorstellingen Moeder dan gisteren en Hoe langer hoe zwanger ben ik weer in een theater om Joke van Leeuwen te zien. 

Ik ga een uur eerder weg om in Kerkrade voor de deur van de bibliotheek annex theater te kunnen parkeren. Naar één van de parkeergarages gaan is geen optie. Volgens Google Maps liggen ze allemaal op nog geen 5 minuten lopen, maar ik heb er (dankzij mijn Afantasie) minstens het vijfvoudige voor nodig. En zelfs als ik er nog maar twee weken geleden twee avonden na elkaar ben geweest, heb ik moeite om me te oriënteren als ik de auto uitstap.

Het is me gelukt om vooraf toestemming te krijgen mijn Nikon camera mee te nemen en na de voorstelling een paar foto's te maken. Ik moet even ter plekke het hoofd van dienst aanspreken en zij zorgt er dan voor dat ik op de eerste rij kom te zitten. Omdat ik rekening wil houden met de ongeschreven sociale regels besluit ik tot een half uur voor de voorstelling te wachten. De jonge vrouw vertelt me wat de bedoeling is en biedt ook aan om een kijkje te nemen voor de zaal vol loopt. Niet nodig, zeg ik stoer, Ik zat twee weken geleden ook op de eerste rij en voel me daar happy. Zo krijg ik weinig andere prikkels mee dan de voorstelling en ik kan degene die optreedt perfect zien.

Als ik een half uurtje later naar boven loop en de zaal in ga, word ik overvallen door de aanblik van tientallen lage linnen strandstoelen die op het podium staan. Dat had ik wel gelezen, maar omdat ik me er niet echt een voorstelling van kon maken, ben ik toch even half in paniek. Ik word heel vriendelijk naar een plek op de eerste rij geleid, maar op mijn 70e, onzeker en niet bepaald gracieus plof ik na even twijfelen in de stoel. Gelukkig is die stevig genoeg. 

Joke van Leeuwen en jazztromboniste Nabou Claerhout hebben een bijzondere voorstelling gemaakt. Joke draagt haar lange gedicht Levenslust voor en Nabou speelt schitterende muziek. Ik geniet met volle teugen, ook al kan ik het gedicht lang niet altijd goed volgen. Een paar minuten voor het einde stel ik mijn camera in en als het applaus klinkt, klik ik een paar keer snel achter elkaar. 

Dolblij mee! Tot ik me realiseer dat ik nu uit de stoel moet opstaan. Mijn autisme komt me nu perfect van pas. Ik maak me nooit druk over wat mensen van me vinden en dus vind ik mijn beste manier om zonder hulp overeind te komen. Het ziet er waarschijnlijk niet uit maar het werkt.

Beneden in het theater signeert Joke haar boekje. Ik koop een exemplaar en mag nog een paar foto's maken. Naar de nabespreking ga ik niet, want ik heb genoeg prikkels gehad voor de rest van mijn leven.

Ik loop naar de buitendeur. Die gaat niet open. Dus loop ik naar een medewerker. Die krijgt de deur ook niet open. Het hoofd van dienst wel en dus loop ik met een dankjewel opgelucht naar buiten. Vorig jaar had ik het gebouw een keer aan de verkeerde kant verlaten en liep ik in pure paniek allerlei stunts uit te halen om weer naar binnen te worden gelaten. Uiteindelijk gebeurde dat wel, maar het duurde een eeuwigheid. Nu...

Sh*t!!!!!!! Zo overprikkeld als een Mary maar kan zijn, besef ik dat ik wéér door de verkeerde deur ben gegaan. Die is nu dicht en er is natuurlijk geen mens meer te zien. Iedereen behalve ik weet dat je de andere uitgang moet hebben als je auto voor de deur staat. Ik probeer mezelf te kalmeren en dat lukt gelukkig aardig. Ik zet Google Maps aan (op 'lopen') en wandel toch nog zwaar ademend om het grote gebouw heen. Even later zit ik in mijn auto. Even helemaal rustig worden, Google Maps op thuis instellen en dan rustig richting Brunssum.