IK BEN NIET GEK

Vaak, erg vaak zelfs, voel ik dingen die anderen niet of nauwelijks opmerken. Als ik daar dan ook naar handel, zijn de blikken en opmerkingen van onbegrip niet van de lucht.

28 oktober 2019. Ik ben voor de zoveelste keer in Londen, maar deze keer is bijzonder. Al sinds 1989 ben ik fan van het Amerikaanse duo Indigo Girls. Die avond treden ze op in Shepherd's Bush. Ik heb een hotel geboekt dat redelijk in de buurt ligt. Uren van tevoren sta ik al buiten in de rij. Er zijn geen zitplaatsen in de concertzaal dus ik moet vroeg zijn om in de buurt van het podium te kunnen staan. Geen probleem. Het is het me waard. De deuren gaan open en even later sta ik inderdaad vooraan bij het podium. 

Het voorprogramma is ok. Dan komen Amy Ray en Emily Saliers op. Bekend intro, bekende lage stem van Amy en ik glimlach al van oor tot oor tot dat.... Emily het refrein meezingt. Ik houd het precies één nummer uit. De stomverbaasde meezingende menigte kijkt me na. De dame die mijn jas en mijn camera heeft bewaard geeft die al even verbaasd aan me terug. Ik ren zo'n beetje naar buiten en loop compleet in shock naar de verkeerde bushalte. Het was eh....niet zuiver. Het was eh....vals. Ik kon er geen seconde langer naar luisteren en het boeit me op zo'n moment totaal niet of het volgens één van die ongeschreven sociale regels wel kan wat ik doe. Ik genoot de dagen erna nog van Londen en had geen moment spijt. Niet van mijn reisje en niet van mijn weglopen.

Vorig jaar zette een Amerikaanse fan een video van een optreden op Facebook. Ik reageerde en beschreef mijn ervaring in Londen. De beerput ging open: ik was geen echte fan, ik moest me schamen, ze waren allemaal al jááááren fan enz. enz. enz. Ik kreeg het maar niet voor elkaar om uit te leggen dat het geen teleurstelling of zo was geweest maar dat ik het ongelooflijk pijnlijk had gevonden voor het duo. Ik dacht toen: Dat moeten ze zelf toch ook horen?

Vanmorgen zag ik op Facebook dat er een officiële video was geplaatst door Amy en Emily waarin (eindelijk, ook al snap ik dat zoiets heel moeilijk is) duidelijkheid werd gegeven. Emily lijdt aan Cervicale Dystonie en nog een andere bewegingsstoornis. Ze blijven optreden maar zingen alleen nummers die zij redelijk zuiver kan halen. Weer een soort van steek in mijn hart want ik vind het echt heel erg voor haar. Wel ben ik echt ontzettend blij met deze bekendmaking. Het kan anderen immers helpen met het bespreekbaar maken van hun ziekte. 

En ik? Ik ben inderdaad niet gek. Ik blijf van hun muziek genieten, maar dan wel met een oude cd in de speler.

De video vind je op https://www.facebook.com/share/v/1Cu6cLqLKP/