AUTYPISCH

Afgelopen maandag. Werd ik geïnterviewd.  Door de Nederlandse Vereniging voor Autisme. Bewust kiezen voor (veel) alleen zijn. Ik ben veel alleen. Sinds ik geen relatie meer heb. En dat bevalt me uitstekend. Ik heb drie echte vriendinnen. Twee exen. Die ik 45 en 24 jaar ken.  En een ex-collega. Die ik een jaar of 27 ken. Andere sociale contacten. Kosten me veel teveel energie.  Ik moet me dan méér aanpassen. Dan goed voor me is. Nu ik alweer een jaar of wat alleen woon. Kies ik daar steeds minder vaak voor. Bijna nooit. Dat levert me. Mijn maximale innerlijke rust op. Mis ik dan niets? Mis ik dan niemand? Tuurlijk wel. Mijn broertje. Mijn vader. Ben ik dan niet eenzaam? Nee. Ik heb weer net zoals vroeger. In mijn vroege jeugd. En puberjaren. Heel veel rust in mezelf. Als ik maar doe. Wat ik wil doen, Fotograferen. Mijn vrijwilligerswerk. Levert me mooie ontmoetingen op. Meestal kort. Altijd krachtig. Muziek luisteren. Van Gershwin tot Therion. Maakt me blij. Lezen/luisterb...

De 11e van de 11e. Voor de Limburgers. Het begin van de carnavalstijd. Iets dat ik wel leuk vind. Om te fotograferen. Desnoods in mijn tijgerpak. Als de camera er tussen zit. Heb ik weinig last van overprikkeling. Ik blijf. Ook na 21 jaar.  'De Hollander in Limburg'.  Hoe werd ik dat? 11-11-2001 was de dag. Dat ik even. Heen en weer. Tussen Den Haag, En Zuid Limburg reed. Om Monique te zien. We kregen een relatie. Trouwden. Scheidden. En zijn nu elkaars soulmate. 11-11-2016 was de dag. Vóór Franks uitvaart. Mijn enige, unieke broer. Die altijd echt was. Altijd zichzelf was. Monique is dat ook. Ik ben dat ook. En er dolblij mee.

Ze dreef me tot wanhoop. Mijn moeder. Ik was nog heel jong. Toen ze voor mij. Haar kleine wereldje doorbrak. Met me in de tram stapte. En me meenam naar C&A. Ze zocht kleren uit. Die ik niet wilde passen. Omdat ik. Direct voelde. Zag. Wist. Dat ze niet zouden passen. Ze zei dan. Zwaar geïrriteerd. Dat ik dat niet kon weten. Zonder te passen. Maar dat was wél zo. Altijd. Ik dreef haar tot wanhoop. Mijn moeder. Als ik midden in C&A. Luidkeels, Protesteerde. Maar ik had gelijk. Altijd. Wat zij had uitgezocht. Paste me niet. Of. Paste niet bij me. Nooit.

Begin jaren 70. Werkte ik fulltime. Bij een Ford dealer. En een Opel dealer. Daar kon ik vaak zien. Hoe vaste klanten moesten wachten. Op andere klanten. Met een dikke portemonnee. De 'heren' van de roze buurt. Kwamen met hun 'pooierbakken'. Als het hen beliefde. En gaven grif, 100 gulden fooi. Het was en is. Een schimmige branche. Toch ben ik al jaren. Puur op gevoel. Met mijn Hyundai i10. Bij dezelfde garage. Nou ja.... Puur op gevoel? Meen je dat Mary? Hm..... Tja.... Ik houd niet van veranderingen. Kan er maar moeilijk mee omgaan. Het liefst was ik. Na mijn verhuizing naar Hoofddorp. Bij de Haagse garage gebleven. En na de verhuizing naar Limburg. Bij het autobedrijf in Hoofddorp gebleven. Niet gek toch? 😉