ALLEEN MAAR NIET EENZAAM (vrij naar Koningin Wilhelmina)

Afgelopen maandag.

Werd ik geïnterviewd. 

Door de Nederlandse Vereniging voor Autisme.

Bewust kiezen voor (veel) alleen zijn.

Ik ben veel alleen.

Sinds ik geen relatie meer heb.

En dat bevalt me uitstekend.

Ik heb drie echte vriendinnen.

Twee exen.

Die ik 45 en 24 jaar ken. 

En een ex-collega.

Die ik een jaar of 27 ken.

Andere sociale contacten.

Kosten me veel teveel energie. 

Ik moet me dan méér aanpassen.

Dan goed voor me is.

Nu ik alweer een jaar of wat alleen woon.

Kies ik daar steeds minder vaak voor.

Bijna nooit.

Dat levert me.

Mijn maximale innerlijke rust op.

Mis ik dan niets?

Mis ik dan niemand?

Tuurlijk wel.

Mijn broertje.

Mijn vader.

Ben ik dan niet eenzaam?

Nee.

Ik heb weer net zoals vroeger.

In mijn vroege jeugd.

En puberjaren.

Heel veel rust in mezelf.

Als ik maar doe.

Wat ik wil doen,

Fotograferen.

Mijn vrijwilligerswerk.

Levert me mooie ontmoetingen op.

Meestal kort.

Altijd krachtig.

Muziek luisteren.

Van Gershwin tot Therion.

Maakt me blij.

Lezen/luisterboeken.

Vooral thrillers.

TV-series kijken.

Vooral Britse.

Theater bezoeken.

Van cabaret tot toneel.

Legpuzzels maken.

Vooral Jan van Haasteren.

En als ik wél iemand zie.

Dan willen we dat ook echt.

Geen verplichting.

Geen gewoonte.

Geen norm.

Wel heel veel waarde.