AUTYPISCH

Afgelopen woensdag reed ik om een uur of tien 's morgens van Brunssum naar Bocholtz  De coach had twee stoelen naast elkaar gezet en op een paar meter daar vandaan stonden twee geweldig mooie, indrukwekkende paarden. Het waren merries en de een kwam uit Portugal en de ander uit Spanje.  Nadat ik iets had verteld over het gezin waarin ik ben opgegroeid (niet-gemiddeld: androgyne vader, autistische moeder en broer met Down), vertelde zij over haar manier van coachen, Het eerste gevoel dat ik bij het zien van haar website al had (DIT IS DE GOEIE!!!!) werd alleen maar bevestigd. Het klikte. Op een bepaald moment wilde ik wel kennismaken met de paarden. Onzeker maar er wél honderd procent zeker van dat ik dit wilde, liep ik onder het afscheidingstouw door richting merries. Eerst met één hand in mijn broekzak, daarna verdween ook de rechterhand. Veiligheid zoekend in de zakken van mijn Zeeman joggingbroek. Mijn eerste gedachte was: Ze zijn aan het grazen dus laat ze maar met rust. N...

Mijn moeder (die ook autisme had) kon zich er enorm aan storen als we samen kleding voor mij gingen kopen, zij met allerlei 'leuke' dingen aan kwam zetten, ik er naar keek, mijn hoofd schudde en zo aangaf dat het kledingstuk niet zou passen. Zij vond dat ik dat niet kon weten. Ik wist het ook niet. Ik voelde het. Toen ik jaren geleden een haptonoom in de buurt van Brunssum zocht, belde ik naar een praktijk in Landgraaf, Er werd niet opgenomen, ik kreeg de voicemail. Op basis van die paar standaardzinnen (ik kan nu niet opnemen enz.) koos ik haar. Haar website was niet echt aantrekkelijk en toch wist ik zeker dat ik bij haar moest zijn. Ik voelde het. Als directiesecretaresse op Schiphol hoorde het bij mijn taak om sollicitanten voor managementfuncties op te vangen voordat ze door de directeur werden opgehaald. In die tien jaar was er maar één keer een probleem. Er kwam een man binnen en zodra ik hem zag, schoot ik in de 'Uitkijken!!!! Foute man!!!!!' modus. Ik vroeg hem...