MARY EN MERRIE

Afgelopen woensdag reed ik om een uur of tien 's morgens van Brunssum naar Bocholtz 

De coach had twee stoelen naast elkaar gezet en op een paar meter daar vandaan stonden twee geweldig mooie, indrukwekkende paarden. Het waren merries en de een kwam uit Portugal en de ander uit Spanje. 

Nadat ik iets had verteld over het gezin waarin ik ben opgegroeid (niet-gemiddeld: androgyne vader, autistische moeder en broer met Down), vertelde zij over haar manier van coachen, Het eerste gevoel dat ik bij het zien van haar website al had (DIT IS DE GOEIE!!!!) werd alleen maar bevestigd. Het klikte.

Op een bepaald moment wilde ik wel kennismaken met de paarden. Onzeker maar er wél honderd procent zeker van dat ik dit wilde, liep ik onder het afscheidingstouw door richting merries. Eerst met één hand in mijn broekzak, daarna verdween ook de rechterhand. Veiligheid zoekend in de zakken van mijn Zeeman joggingbroek.

Mijn eerste gedachte was: Ze zijn aan het grazen dus laat ze maar met rust. Niet veel later won mijn veel sterkere gevoel het van mijn verstand: Ik wil aanraken! En dus liep ik naar het paard dat op dat moment het dichtstbij was en zorgde ik ervoor dat ze me zag.

Ze kwam naar me toe en bracht haar hoofd heel dicht bij dat van mij. Het voelde op geen enkel moment eng. Wél was het overweldigend. Ik voelde de verbinding, helemaal toen ik haar even streelde.

Toen de 'magie' verbroken werd en ik langzaam weer richting stoelen ging, was dat wederzijds. Het paard ging weer grazen. Haar soortgenoot gunde me de hele tijd geen enkele blik waardig. Knap jij het maar op, leek ze te zeggen.

Terug op mijn stoel hadden we het over het belang van aanraken. Misschien voor ieder mens maar zeker voor mij. Met Frank was dat meestal de enige manier van communiceren. Met hem knuffelen voelde ik altijd van mijn kruin tot en met mijn tenen en ook al zei hij zoiets nooit, ik wist en weet zeker dat het voor hem ook zo was.

Toen ik wegging kreeg ik twee tips mee:

• Accepteren dat ik me in mijn leven vaak heel erg onbegrepen/eenzaam heb gevoeld. 
• Dat aan mezelf toegeven kost me nog de nodige moeite. Ik vergelijk het voor het gemak maar met op mijn 57e eindelijk toegeven dat ik als kind best wel aandacht tekort ben gekomen omdat mijn broer daar nu eenmaal veel meer van nodig had. 
  
  
• Verbinding zoeken met mijn lijf. 
• Wat ik zelf eigenlijk altijd als gevoelens ervaar, zullen misschien best wel vaak gedachten zijn. Dat ga ik in elk geval de komende tijd onderzoeken. Niet omdat het moet maar omdat het kan.
• Een gemiddelde bodyscan meditatie kan ik niet uitvoeren omdat ik niet kan beelddenken. Ik weet uiteraard waar mijn tenen zich bevinden, maar ik kan mijn aandacht er niet heen 'sturen'. Ook dan is (mezelf) aanraken heel belangrijk. Als ik Google op Bodyscan Afantasie komen er gelukkig genoeg alternatieven tevoorschijn. Die ga ik ook de komende week uitproberen.

Al met al ben ik erg blij met de eerste sessie en volgt er zeker een tweede💙