AUTYPISCH

Ho! Stop! Niet doen! Die deur. Gaat. Niet open. Frank. Je rollator. Blokkeert. En die deur. Blijft dicht. Jij gaat. Nóg. Bozer. Worden. Op die deur. Jij gaat. Vallen. Jij gaat. 2 Ribben breken. Ze gaan je. Naar. Het ziekenhuis. Brengen. Ook al. Zit je. Met je armen. Over elkaar. Naast je bed. En. Weiger je. Op te staan. Daarna. Mag je terug. Naar de woning. Samen met ons. En dan. Ga je. De volgende dag. Dood. En heb ik. Geen broer meer. Dus. Klap ik. In mijn droom. In mijn handen. En ik. Stop. De tijd. Om haar. Een seconde later. Weer. In beweging. Te zetten. Omdat. Het. Goed is zo. Je bent. Immers. Al bijna 60. Terwijl je. Amper 30. Zou worden. Je speelt dus. Al heel lang. In blessuretijd. Je woning. Gaat weg. Niet meer. Van deze tijd. Er komt. Nieuwbouw. Jij zult dus. Twee keer. Moeten. Verhuizen. Met jouw. Extra. Chromosoom. Een garantie. Voor dementie. Dat. Gaan. We. Niet. Doen. Broertje💙

Ik fotografeer. In het mooie Elsloo. Twee jonge mensen. Twintigers. Het meisje heeft autisme. Net zoals ik. We zijn allebei. Uniek. En toch. Merk ik meteen. Dat het. Allemaal. Vanzelf gaat. Zij. Is. Onzeker. Heeft. Voorbeelden. Van Pinterest gehaald. Wil die. Naspelen. Ik zeg. Dat ze. Hun eigen versie. Moeten maken. Niet. Moeten. Imiteren. Dat. Maakt haar. Niet. Onzekerder. Zoals. Mensen. Vaak. Denken. Juist niet. Zij en ik. En de jongen ook. Zijn. Vanaf. Dat moment. Helemaal. Onszelf. De foto's. Worden. Geweldig. Want. Ze. Zijn. Echt. Echt.

Bewegen.... Het móet. Maar. Ik word er. Af en toe. Zo moe van.... Woensdag. Weet ik. Dat het allemaal. Nieuwe apparaten zijn. Ik ben. Nu wél. Voorbereid. Maandag. Verliet ik de tent. Immers. In complete pan iek. Omdat alles. Maar dan ook echt. Alles. Veranderd was. Ik weet nu ook. Dat de knop. Rechts o nderaan. Voor de snelheid is. Op de loopband. En op de hometrainer. Na twintig minuten. Loop ik. Doodmoe v an de prikkels. Naar de uitgang. En zie ik. Pas. Dat alles. Gewoon. Op dezelfde plek staat. Als vóór de verbouwing. Een scootmobiel. Over een jaar of tien. Moet dus lukken. Als ik niet meteen. Met volle snelheid. De straat op race.

Vandaag. Hoef ik. De deur niet uit. Het weekend. Was druk genoeg. Ik ben laat op. Poezewasje. Onderbroek. Joggingbroek. T-shirt. Sokken. Crocs. Niks mis mee. Behalve. Als ik toch. De deur uit moet. Dan moet ik. Eraan denken. Dat ik zo. Niet naar buiten kan. Eerlijk gezegd. Weet ik niet. Waarom niet. Maar ik kleed me om. Omdat ik heb geleerd. Dat het ongepast is. Zo zonder beha. Sneakers. En jeans. Dus pas ik me aan. Om het bij thuiskomst. Direct weer. In te wisselen. Voor de kleding. Waarin ik me. Vrij. Voel.

Vaak heb ik. Totaal geen benul. Van de ongeschreven regels. Nog vaker. Vind ik die. Complete onzin. Niemand. Voelt zich. Er altijd lekker bij. En toch. Komen mensen. Met tegenzin. Blijven ze. Met tegenzin. Eten ze mee. Met tegenzin. Mijn leven lang. Wordt er raar opgekeken. Als ik iets doe. Wat ik zélf. Absoluut. Logisch vind. Bijvoorbeeld. Dat ik. Als Frank overlijdt. Op zijn uitvaart. Fotografeer. Hoezo. Is dat niet gepast? Hoezo. Doe je dat niet? Ik doe het wél. En heb nu. Ruim 8 jaar later. Een album vol foto's. Die ik niet. Zou willen missen. Juist omdat ik. Hem. Elke dag mis.

Gedachtenloos. Omcirkel ik. TV-programma's. Die ik ga opnemen. Pas bij de vrijdag. Komt de eerste gedachte. Ik kijk al weken. Helemaal geen tv. Helemaal geen dvd's. Helemaal geen series. Waarom ga ik dan opnemen? De tweede gedachte. Verjaagt de eerste. Het komt wel weer. Als mijn patroon. Weer is veranderd. Dat is altijd zo. En dan. Kan ik. Geen zenders. Geen streamingdiensten. Geen opnames. Teveel hebben. (Saga uit The Bridge, Asperger)

Ik vind invalwerk op het secretariaat van een school. Krijg drie vrouwelijke collega’s. Voel de problemen al aankomen. Probeer het toch. Aanvaringen. Ik draag de verkeerde kleding. Hoezo? De mannen lopen ook in jeans en trui. Zoek steun bij de manager. Krijg die. Maar ook de tip om me anders te kleden. Doe ik. Al weet ik niet waarom. De collega met zwangerschapsverlof komt de baby showen. Haar dochtertje van vier is ook mee. Ik haal kleurplaten voor haar en stiften. Ik kan helemaal niet tekenen. Zelfs niet kleuren. Maar we hebben allebei lol. Ze kijkt naar me. “Mijn moeder vindt jou raar”, zegt ze hard. Haar moeder en collega’s blozen zichzelf de tent uit.. Ik voel me goed. Thuis zoek ik de tekening. Die ik voor creatieve therapie maakte. Met Wasco. Geel ben ik, als centrum. Rood is mijn vader. Blauw mijn broertje. Zwart mijn autistische moeder. Die overal doorheen liep.

Ik heb een plastic doosje. Het is. Tot aan de rand gevuld. Ik neem er steeds. Een handjevol. Puzzelstukjes. Uit. Bekijk die. Eén voor één. En gooi het stukje dan. In één. Van de andere doosjes. Er zijn er maar drie. Eén voor die met donkergroen. Eén voor die met zwart. Eén voor die zonder. Donkergroen of zwart. Voor de zoveelste keer. Moet ik even kijken. Welk doosje. Voor welke stukjes is. Omdat ik. Na 50 stukjes. Nog steeds niet. Zeker weet. Welk doosje. Waar staat. Rechts? Links? In het midden? En. Voor de zoveelste keer. Gooi ik de puzzelstukjes. Daarna. Toch. Weer. In het verkeerde doosje. Niet de A van Alzheimer. Maar die van. Afantasie.