ALLES IS VOOR BASSIE (Nou ja, eigenlijk voor Mary maar Poedel Bas is de aanleiding.)

Gisteren was ik in het Vijverpark, hier in Brunssum. Ik wandelde er een klein half uurtje en nam foto's van de vijver en haar bewoners. Niks bijzonders. Ware het niet dat de laatste keer dat ik dit gedaan had al heel lang geleden was. Veel te lang. Maar elke keer dat ik eraan dacht of het probeerde, kreeg ik het Spaans benauwd en dus draaide ik me snel weer om of ging ik helemaal niet.

Dat gold niet alleen voor het Vijverpark. Alles wat ik deed en waar een stukje wandelen (want lopen kon je het wat tempo betrof niet noemen) bij kwam kijken, daar zag ik nog voordat ik ook maar 1 stap had gezet als een Cauberg tegenop. Praten met mezelf, met Monique en met een coach leverde niets op. Een boek over angsten en hyperventilatie ook niet. 

Tot  Monique me een paar weken geleden vroeg naar mijn ademhaling. Na een paar stappen klonk ik al alsof ik geen lucht meer kreeg, zei ze. En ik weet niet wat er nu anders was, maar ik had een enorm AHA-moment en begon er serieus over na te denken.

Natuurlijk kwam dat niet uit de lucht vallen. Ik was er op een bepaald niveau al even mee bezig omdat ik 'tante' zou worden van Moniques Koningspoedelpup die eerst nog in de maak was, daarna natuurlijk  supervertederend en die we op Dierendag in Hollandscheveld (Drenthe) konden ophalen. Ik besefte dat ik normaal, dus zonder angst of ademnood, wilde gaan (mee)wandelen als hij er eenmaal was en dat er daarvoor iets zou moeten veranderen.

Nu ben ik in het bezit van een fantastische knop tussen mijn oren. Het enige probleem is dat ik die pas kan indrukken als ik met mijn rug tegen de muur sta. Het kan lang of kort duren maar die muur plaats ik daar altijd zelf. Een paar voorbeelden voor de leuk:

Na veel jaren van dagelijkse Bacardi en Gin Cola's van de ene dag op de andere stoppen met alcohol drinken. Reden: mijn toenmalige psychotherapeute wilde me niet meer behandelen als ik bleef drinken.

Na knieklachten waardoor ik niet meer kon autorijden zonder mijn been naast het gaspedaal te strekken en met het andere been gas te geven, viel ik in 2018/2019 25 kilo af. Die zijn er nog steeds af.

Na een conditie van 0,0 opgebouwd te hebben door veel te weinig bewegen, werd ik in augustus 2023 (voor de vijfde keer of zo) lid van Basic Fit. Op dit moment ga ik daar nog steeds elke week twee of drie keer op de loopband en de hometrainer. Ook dat is dus een blijvertje.

En na stress altijd opgelost te hebben met chocola (nee, geen reepjes maar blocs) bleek dat ik Diabetes 2 had ontwikkeld, stopte ik van de ene dag op de andere met chocola eten. Enige uitzondering leek de Kerstchocola van Lindt te zijn maar ook die was me na twee happen veel te zoet en de suiker en calorieën niet waard.

Zo snel als iets een gewoonte wordt dankzij mijn autisme, zo snel kan ik daar ook weer vanaf komen als ik er maar genoeg last van heb.

Maar goed, gisteren in het Vijverpark dus. Wat er gebeurde was een soort van mindfulness wandelen.

15 Minuten wandelen/fotograferen.

3 Minuten op bankje om mijn gevoel en gedachten op te schrijven.

4 Minuten wandelen/fotograferen,

3 minuten op bankje om op te schrijven dat de oude gedachte opkwam: Help!!! Waar is de volgende bank????!!!

8 minuten wandelen en fotograferen.

2 minuten op bankje om op te schrijven dat de gedachte weg was en weg bleef.

Terug over steile korte helling. Ademhalingsoefening gedaan maar na drie stappen alweer gemerkt dat het niet nodig was. Geen paniek en geen angst om de auto, die op nog geen 100 meter stond, niet te halen.

Morgen ga ik met Monique en Bas gewoon een klein stukje wandelen.