SPREEKBEURTEN

Vanmorgen kon ik een paar pakketjes ophalen. Ik bestel tegenwoordig zo'n beetje alles bij Vinted. Het afhaalpunt bevalt me veel beter dan thuis (vaak tevergeefs) wachten op DHL, Post NL of een van de andere bezorgdiensten. Tegenwoordig is het een uitgekleed woord: 'bezorgdienst'. Bezorgen doen ze zelden op de afgesproken dag en tijd en van dienstbaarheid is geen enkele sprake meer.

Het boek dat ik opviste deed me tijdens het online kopen al teruggaan in de tijd. Zoals tegenwoordig vaak gebeurt, viel er opeens weer iets op zijn plaats. 

Op de lagere en/middelbare school heb ik in de jaren 60/70 een stuk of tien keer een spreekbeurt gehouden. De laatste twee kan ik me met geen mogelijkheid herinneren. De eerste acht ook niet echt maar het onderwerp daarvan was steeds hetzelfde. Totdat een leerkracht me met klem vroeg een andere keus te maken.

Ik snapte er helemaal niets van. Er was nog zoveel te vertellen. Over de in 1963 vermoorde John, over zijn vrouw Jackie en over de in 1968 vermoorde Robert, maar ook over hun broer Edward die in 1969 verdacht werd van betrokkenheid bij de dood van een vrouw. Die familie was wel goed voor nog eens tien spreekbeurten, toch? 

Het mocht dus niet zo zijn en niet veel later verloor ik mijn belangstelling/hyperfocus en deed ik mijn boeken over de Kennedys de deur uit. Als ik het me nu probeer te herinneren was dat ook de laatste keer dat ik aan die mensen gedacht heb. Nou ja, dat klopt niet helemaal want jaren later hoorde ik van Johns gerotzooi met Marilyn Monroe en dat was natuurlijk wél sappige informatie.

En als ik dan zo zit te overdenken welke tekenen er vroeger waren, dan kan ik niet om het onvergetelijke uitstapje van mijn middelbare schoolklas naar een of ander pretpark heen. Ik vond schoolreisjes vreselijk en kon maar zelden iets bedenken waaraan ik enig plezier kon beleven. Hoe geweldig was het dus dat ze in het restaurant van dat pretpark een jukebox hadden staan. Geld was nooit een probleem dus ik had rustig alle muzieknummers kunnen intoetsen en daar naar kunnen luisteren in plaats van 'gezellig met een groepje' één van de vele attracties uit te proberen. Dat had ik kunnen doen,

Maar.....

In de jukebox zat ook een single van Rita Pavone, de Italiaanse zangeres van wie ik elke single en elke elpee kocht. Achteraf gezien was het jongensachtige meisje een soort van rolmodel voor me, maar in die tijd vond ik haar muziek gewoon het einde. Het duurde niet lang of Rita schalde voor de tiende keer door het restaurant. Hetzelfde nummer want de B-kant vond ik minder geslaagd.... Ook nu moest een leerkracht me weer met klem vragen om óf andere nummers te kiezen óf te stoppen met geld in de jukebox te gooien.

En weer.... snapte ik de wereld niet en de wereld mij niet.