PAARD EN COACH

Toen ik jaren geleden de film Rain Man met Dustin Hoffman in de bioscoop zag, herkende ik er helemaal niets in.

Aan de Scandinavische tv-serie The Bridge begon ik drie keer. De eerste twee keer haakte ik af. Ik was Britse series gewend en die zijn veel minder confronterend. The Bridge begon met een lijk dat op de brug half in Zweden en half in Denemarken lag. Letterlijk. Het was zo te zien doormidden gehakt. In een Britse serie wordt dat hooguit vermeld maar ligt er een groot laken over het lichaam. Nu eh... was dat anders. De derde keer dat ik de dvd in de speler stopte was ik voorbereid en kon ik wél gaan kijken. Kijken en genieten want van Sofia Helin als Saga, de politievrouw die duidelijk Asperger had, herkende ik veel meer. De botte eerlijkheid met name😊

En nu is daar Patience. Actrice Ella Maisy Purvis zet een briljante politie-archivaris met autisme neer die door haar niet gemiddelde manier van denken en doen moordzaken oplost. Haar worsteling met de wereld om haar heen, de ongeschreven sociale regels en de liefde zijn fantastisch weergegeven.

Sinds ik weet dat ik ook ergens op het autisme spectrum rondwandel (bijna 4 jaar nu), kijk ik anders naar dit soort series. Het zet soms ook iets in werking. Herinneringen komen terug en passen nu perfect in het plaatje. Daar ben ik echt blij mee. 

Sommige dingen zijn er ook altijd geweest (me anders voelen) maar ik kom er nu pas aan toe om er eventueel (als ik er genoeg last van heb) iets mee te doen. Ik ben een paar dagen geleden 71 geworden maar een Mary is nooit te oud om te leren.

Wat al jaren ergens in mijn grijze brij zit, lijkt er nu eindelijk uit te komen. Ik wil bepaalde prikkels leren herkennen om een shutdown (zie mijn vorige blog) te voorkomen. Googlen leverde heel wat hulpverleners op maar er was er maar één waarbij ik meteen het goede gevoel had. Een autisme coach trekt me absoluut niet en de coach die me al een paar keer goed heeft geholpen heeft dan weer te weinig kennis van autisme. Het is ook niet gauw goed hè😉

Jawel hoor, ook al vind ik het echt heel spannend. Als ik al heel lang weet dat ik dit ooit wil, waarom dan niet in 2026? Dus.... dit wordt mijn coach. (Nou ja, een soortgenoot van dit schitterende dier dan.)