MISS VERSTAND

Een paar weken geleden vroeg de praktijkondersteuner van mijn huisarts me of ik bovengemiddeld intelligent was. Eh.... niet echt volgens mij, maar ik heb wel al bijna mijn leven lang een hele brede interesse in mensen, boeken, muziek, films en series en vind Triviant en Hitster geweldig leuke spellen.

Stratego moet je niet met me spelen. Ik zet mijn vlag rustig onbeschermd neer en weet na twee tellen -door mijn onvermogen om in beelden te denken en/of beelden te onthouden (Afantasie)- al niet meer waar dat ook alweer was.

Er mankeert nog niets aan mijn geheugen. Nou ja, soms loop ik naar de keuken om de schaar te halen, zie en pak ik iets anders en loop ik naar de huiskamer zonder de schaar. Dat kan met mijn leeftijd (71) te maken hebben, maar ik hoor zulke dingen ook van veel jongere mensen dus ik maak me er niet druk over. Trouwens, zodra ik op de bank plof met dat wat ik helemaal niet nodig had, besef ik dat ik de schaar ging halen en loop ik gewoon een tweede keer naar de keuken.

Mijn moeder en ook mijn vader overleden met een vorm van dementie. Mijn moeder had vasculaire dementie. In mijn jeugd was 'aderverkalking' een woord dat ik af en toe hoorde. Onze buurvrouw had dat en haar gedrag leek wel op dat van mijn moeder bijna dertig jaar later. Mijn vader had Alzheimer. Hij slikte medicijnen die een vertragende werking hadden en het duurde even voordat ik door had wat er met hem was. Hij kon het goed verbergen, Pas toen hij in het ziekenhuis terecht kwam en dat zijn huis noemde, gingen er alarmbelletjes rinkelen,

Een best wel lange tijd ontweek ik alles wat maar met dementie te maken had. Pas een paar jaar geleden zag ik twee toneelstukken waarin de ziekte voorkwam. Er zat veel humor in en ik denk dat ik ze daarom kon laten binnenkomen. Weg was de vermijding.

Van de week vertelde ik mijn soulmate Monique over een luisterboek dat ik had gevonden. Het was het eerste deel van drie misdaadromans over het Mergelland (Limburg). Een in Voerendaal geboren rechercheur kwam vanuit Amsterdam terug naar zijn geboortegrond. Ik hoorde in de eerste paar hoofdstukken veel bekende plaatsnamen en moest lachen toen bleek dat hij net als ik het gesproken dialect uitstekend verstond, iets waarmee de receptioniste van zijn hotel geen rekening mee hield.

Na die paar hoofdstukken merkte ik dat ik begon af te haken. Het boek was erg beschrijvend en door die Afantasie van me kan ik daar nooit zoveel mee. Ik koos dus voor een Scandinavische thriller en vergat de Mergelland moorden meteen.

Eén of twee dagen later begon Monique me door de telefoon te vertellen over het boek. Dat de hoofdpersoon een zus had die, net als mijn broer, in een woonvoorziening woonde en zo. Ik luisterde en begon te twijfelen. Hoe kon het dat ik me daar helemaal niets van herinnerde? Pas na minuten begreep ik dat Monique zelf ook het boek had opgezocht bij Storytel en er méér hoofdstukken van had beluisterd dan ik....

Het risico van (erfelijke) dementie zit heel ver ergens in mijn achterhoofd en zolang ik elke dag nog merk dat ik nieuwe dingen kan leren, gewoon mijn cryptogrammen kan oplossen, mooie foto's kan maken en kan winnen met Hitster maak ik me er niet druk over. Maar dit was wel even héél confronterend. Zo kan een beginstadium van dementie voelen, denk ik.