SHUTDOWN

Afgelopen woensdag zat ik tegenover mijn huisarts. De laatste maand is het een paar keer voorgekomen dat er iets gebeurde wat volgens Google een autistische shutdown is. Het gebeurt als de opeenstapeling van onverwachte gebeurtenissen te hoog wordt. Anders dan mijn kat Sjors bevries ik in plaats van dat ik vlucht. Dit is een van de 'stories of my life'. Met hulp van Google vond ik er nu pas, op mijn bijna 71e, een woord voor.

Voorbeeld: 

Samen met Monique (soulmate) rijd ik naar Ermelo. Dat is best een afstand vanuit Zuid Limburg maar ik vind autorijden fijn dus geen probleem. De afspraak die zij heeft vind ik zelf ook wel spannend en dus is er al een laagje onrust gevormd nog voordat we in de auto stappen. 

Op de heenweg geen file dus helemaal ok. 

Tijdens haar afspraak zit ik in de wachtkamer en streep ik goede luisterboeken aan in de Vrij Nederland Detective en Thriller Gids. Ik vermaak me uitstekend. 

We gaan terug richting mijn huis en ja hoor: FILE EVEN DOORRIJDEN EN WEER FILE!! Erg onrustig en vermoeiend dus. Zeker als er dan ook nog een auto van Rijkswaterstaat op de vluchtstrook langs raast.

Onderweg stoppen we bij een benzinestation om allebei gebruik te maken van het toilet. Parkeren is even een dingetje en dus stapt Monique al uit terwijl ik verder zoek. Ik parkeer de auto en loop naar de ingang. Zoals altijd laat ik mijn cameratas niet in de auto. Als er al iets gestolen wordt dan niet mijn Nikon.  

SHIT!! MIJN TELEFOON (met pinpasje)!! Terug naar de auto, telefoon gepakt en dan zie ik dat er een beter plekje vrij gekomen is. Ik moet nu toch wel echt heel erg snel kunnen plassen. Monique is natuurlijk al lang klaar en ik ga haastig richting toilet. We besluiten niets lekkers te kopen omdat we straks toch friet gaan eten en lopen naar de uitgang. Daar zien we dat het stortregent en dus wachten we even.

SHIT! MIJN CAMERA!!!!! roep ik opeens uit en ik ga geen centimeter van mijn plek. Kan ook niet uitleggen wat er gebeurt en waarom. Monique zegt dat ik voor iedereen de in-/uitgang blokkeer en gelukkig duurt het bevriezen maar kort. Zodra ik weer kan bewegen realiseer ik me dat ik de cameratas na het verplaatsen van de auto wel degelijk op de achterbank heb laten liggen. Gelukkig is hij er nog.

Over twee weken heb ik een afspraak met de praktijkondersteuner GGZ van mijn huisarts. Ik heb handvatten nodig om zo'n shutdown te voorkomen. Op onverwachte gebeurtenissen kun je je niet echt voorbereiden, maar er zijn vast wel manieren om te herkennen wanneer het die kant op gaat. Is ook veiliger natuurlijk.