EEN BEELD ZEGT MINDER DAN 1000 WOORDEN

Omdat ik erg actief ben op Linkedin (het zakelijke Facebook) las ik ruim een jaar geleden een bericht van Marloes Mak, postdoctoraal onderzoeker bij de Radboud Universiteit. We mailden wat heen en weer en ik meldde me aan voor een wetenschappelijk onderzoek. Eind van de maand ga ik naar Nijmegen. Het is een onderzoek naar Afantasie, het niet kunnen beelddenken. Zie de link onderaan deze tekst.

Dankzij Google Maps is naar Nijmegen rijden tegenwoordig geen enkel probleem. Bij de Radboud komen ook niet. Vroeger moest ik, als ik vastliep met de plattegrond in de ANWB stratengids, aan mensen op straat de weg vragen. Dan luisterde ik dankbaar en geconcentreerd, maar na "Hier rechtdoor, de tweede straat links en...." was ik alweer toe aan een nieuwe gids. Ik kwam altijd wel op mijn bestemming maar vraag niet hoe. Soms was ik in de Dorpsstraat maar had ik een bordje gemist en vroeg ik (na drie keer omkeren en minutenlang omrijden) waar de Dorpsstraat was. 

Ik bereid me sinds kort voor op bepaalde situaties en dus heb ik Monique gevraagd met me mee te gaan. Zag mezelf al op een parkeerplaats staan en paniekerig de ingang zoeken, Even later zou ik mezelf al helemaal gek hebben gemaakt met het lezen van de wegwijzers. Ik lees en begrijp de tekst op zo'n bord wel, maar als er staat '👈naar de liften' sta ik tien van de tien keer uiteindelijk hijgend aan een medewerker te vragen waar de liften zijn.

Tijdens het onderzoek ga ik bepaalde vormen bekijken en zal ik proberen me die voor te stellen. Er zal een cameraatje voor me staan dat de beweging van de pupillen volgt. Ik weet nu al dat dit onrust gaat veroorzaken. Ik herken een getekende cirkel wel meteen als 'cirkel'. Het woord komt meteen in me op. Als de tekening verdwijnt en er alleen het woord 'cirkel' staat, kan ik ook een cirkel tekenen. Ik weet immers wat het woord betekent. Maar ik kan onmogelijk zonder dat die afgebeeld is een cirkel voor me zien. 

Ik lees in artikelen dat Afantasie vaker voorkomt bij mensen die zoals ik ergens op het Autisme Spectrum rondwandelen. Voor mij betekenen de twee 'etiketjes' dat bepaalde gebeurtenissen in mijn leven logischer zijn geworden. Ik weet nog dat ik na mijn verhuizing van de Randstad naar Limburg via een uitzendbureau op het secretariaat van de Vroedvrouwenschool in Maastricht ging werken. Een collega gaf me een uitgebreide rondleiding. Op de eerste verdieping was een vergaderruimte. Ongeveer een half uurtje later moest ik naar diezelfde ruimte om een vergadering te notuleren. Ik liep het secretariaat uit en zocht naar de trap. Geen trap te vinden. Omdraaien en terug gaan naar het secretariaat was al een even groot probleem. Waar was dat ook alweer? Alle deuren waren dicht en ik had geen flauw idee waar mijn collega's verstopt zaten. Uiteindelijk opende ik de goede deur. Stomverbaasd en met de nodige oordelen op haar gezicht liet een collega me zien waar de trap was. Ik had alleen 'trap' onthouden en niet dat die achter een (notabene glazen) deur lag. Het notuleren ging trouwens gewoon perfect. Ik was een uitstekende secretaresse en kon de belangrijkste punten op zo'n eerste dag al van de chitchat onderscheiden. Dat waren immers allemaal woorden, geen beelden.

Dat het veel verder gaat, besef ik nog niet zo lang. Vraag je me wie Monique is, dan kan ik alles wat ze me ooit verteld heeft, alles wat we samen gedaan hebben en alles wat we voor elkaar betekenen probleemloos oplepelen. Vraag me alleen niet hoe ze eruit ziet. Daarvoor heb ik een foto nodig. Best bizar als je weet dat we elkaar bijna 25 jaar kennen en elkaar elke dag zien en spreken. Vroeger dacht ik dat het kwam doordat ik uiterlijkheden absoluut oninteressant vond. Dat vind ik nog steeds, maar ik ben blij dat er nu een woord voor is.

https://www.psychologie.nl/artikel/zie-je-het-voor-je/