DE WEG, DE DRAAD EN DE KLUTS KWIJT

30 April 2026. Geen Koningsdag maar een afspraak bij de Radboud Universiteit in Nijmegen voor een onderzoek naar Afantasie (niet kunnen beelddenken.)

Samen met Monique rijd ik van Brunssum naar Nijmegen. Op de A73 worden we ingehaald door een politiewagen met zwaailicht en sirene. Even later door een auto van Rijkswaterstaat gevolgd door een tweede politiewagen en even later nog door een brandweerwagen. We staan zo'n drie kwartier stil of bijna stil. Gelukkig zijn we vroeg genoeg vertrokken. Hier hebben we geen invloed op. Mocht het allemaal nog langer duren dan heb ik een telefoonnummer van degene die op de universiteit het onderzoek gaat uitvoeren. Overmacht. Onmacht.
STRESSNIVEAU 4 (op een schaal van 0 tot 10.)

We komen een kwartier te vroeg bij de Radboud aan en Monique ziet waar de parkeerplaats is. Gelukkig maar want alle prikkels van 'onbekend' en 'waar moeten we zijn?' leiden tot
STRESSNIVEAU 10.

Er zijn een paar opdrachten en als ik wat water heb gedronken kan ik de slecht verstelbare stoel redelijk aan en probeer ik te volgen wat de bedoeling is. Dat gaat niet in één keer goed maar het komt goed, ook al is het
STRESSNIVEAU 8.

De tweede opdracht moet ook even uitgelegd worden (met woorden, niet met beelden) en omdat sommige dingen hetzelfde werken als bij de eerste, daalt het ongemak tot
STRESSNIVEAU 4.

Dan nog twee vragenlijsten invullen. Of ik met ogen open of dicht een regenboog voor me kan zien of een wolkendek of een boom in bloei. Maakt niet uit wat het is, het antwoord is mijn leven lang al nee. Bekend en dus
STRESSNIVEAU 0.

Tijdens het terugrijden van Nijmegen naar huis krijg ik problemen met rijden en schakelen, niet echt op een gevaarlijke manier maar de koppeling en de rem van mijn auto lijken een niveau gedaald te zijn. Ik houd te weinig afstand of rijd juist te langzaam. Gelukkig zit Monique naast me. Wij zeggen alles tegen elkaar. Ik ben het meteen met haar eens als ze vanaf de bijrijdersstoel zegt dat wat meer afstand fijn zou zijn. Ze merkt meteen dat het bij mij is opgelopen naar
STRESSNIVEAU 9.

Bij Venlo gaan we de snelweg af, richting de McDonalds. Ik rijd over een stoepje. Ook weer niet enorm gevaarlijk maar toch... Blijkbaar nog steeds
STRESSNIVEAU 9.

Na de gebruikelijke ongezonde maar heerlijke maaltijd dreig ik weer over hetzelfde stoepje te rijden. Monique wijst ergens naar en zegt dat ik 'er omheen' moet. Ik neem haar wijsvinger letterlijk (hoezo autistisch) en volg die dus. Monique zegt HO!!!, stapt uit en leidt me in de juiste richting. We voegen in en een bestelbusje komt zo kort op mijn Hyundai staan dat ik denk dat hij graag in mijn geweldig autootje wil komen zitten. Het enige dat de man bereikt is dat mijn auto afslaat.
STRESSNIVEAU 9.

We rijden naar mijn huis en langzaam zakt de stress. Toch neem ik veel teveel ruimte in beslag tijdens het parkeren. Daaraan merk ik zelf ook dat ik uit de auto, in het huis en op de bank moet gaan. Daar zakt het heel langzaam naar
STRESSNIVEAU 2.

Nu ik achter de laptop dit blog schrijf is het allemaal rustig. Ik krijg een steeds beter beeld van wat mijn Autisme en mijn Afantasie inhouden en ook hoe ik -ook op mijn 70e nog- dingen kan leren die het me gemakkelijker maken. Uitzoeken wanneer dit wel of niet gebeurt tijdens het autorijden. Ik kan, denk ik, best goed naar mezelf kijken en weet dat dit soort dingen alleen gebeurt als ik niet in mijn eentje in de auto zit. Werk aan de winkel dus. Alleen niet meer vandaag.