Vaak, erg vaak zelfs, voel ik dingen die anderen niet of nauwelijks opmerken. Als ik daar dan ook naar handel, zijn de blikken en opmerkingen van onbegrip niet van de lucht. 28 oktober 2019. Ik ben voor de zoveelste keer in Londen, maar deze keer is bijzonder. Al sinds 1989 ben ik fan van het Amerikaanse duo Indigo Girls. Die avond treden ze op in Shepherd's Bush. Ik heb een hotel geboekt dat redelijk in de buurt ligt. Uren van tevoren sta ik al buiten in de rij. Er zijn geen zitplaatsen in de concertzaal dus ik moet vroeg zijn om in de buurt van het podium te kunnen staan. Geen probleem. Het is het me waard. De deuren gaan open en even later sta ik inderdaad vooraan bij het podium. Het voorprogramma is ok. Dan komen Amy Ray en Emily Saliers op. Bekend intro, bekende lage stem van Amy en ik glimlach al van oor tot oor tot dat.... Emily het refrein meezingt. Ik houd het precies één nummer uit. De stomverbaasde meezingende menigte kijkt me na. De dame die mijn jas en mijn camera hee...
.jpg)
Reacties
Een reactie posten