DRAMAQUEEN

Omdat ik al een paar jaar 'vriend van Parkstad Limburg Theaters' ben, krijg ik regelmatig mooie aanbiedingen. Ik ken de mensen die optreden vaak niet of alleen van Facebook reels, maar een kaartje voor 10 of 12 Euro maakt elke gok de moeite waard. Als ik alleen ga, zit ik altijd op de eerste rij. Niet alleen om de persoon op het podium goed te kunnen zien, maar ook om prikkels en irritaties te vermijden. Daarom ga ik echt absoluut nooit naar een voorstelling waar ik mijn zitplaats niet kan vastleggen. Dat geeft veel teveel stress,

27 februari 2026
Tja... Mathilde Santing. Eén van de allermooiste zangstemmen die ik ken. Zo'n 45 jaar geleden zag ik tijdens de 2e Feministische Golf een van haar allereerste optredens. Wij, de vrouwen in het Vrouwenhuis, zeiden toen allemaal hetzelfde: doe je ogen dicht, dan heb je er geen last van dat de warme strem zo'n kille eigenares heeft. Ik kocht een paar elpees en cd's en was haar een beetje vergeten toen ik in de theaterbrochure zag dat ze weer optrad. 

Oh jee... verkeerde, niet te negeren prikkels!
De stem was nog steeds heerlijk. Degene uit wiens mond die kwam jammer genoeg nog even koud. Ik ben in de pauze weggegaan. Gelukkig was die er. Ik kon het echt niet langer verdragen. Toen ik bij de lift stond, kwam er een vrouw van mijn leeftijd naast me staan. Die had de zangeres zo'n tien jaar later dan ik voor het eerst gezien. Zij had ook dezelfde dubbele gevoelens: zalige stem maar..... De vrouw was samen met een paar vriendinnen en ging alleen naar het toilet en niet naar huis, maar ze gaf mij groot gelijk dat ik wel ging. 

Vandaag, 28 februari 2026
Ik vind voorpret leuk en dus zocht ik vanmorgen de theaterkaartjes voor maart alvast bij elkaar. Toen viel me iets op. 

Op 14 maart, las ik in juli in de brochure, kwam schrijfster Joke van Leeuwen naar Heerlen. Toen ik dat had gezien, kocht ik ook meteen een kaartje. Niet veel later kreeg ik bericht dat de voorstelling was verplaatst naar Kerkrade en de vraag of ik mijn zitplaats op de eerste rij wilde houden. Dat wilde ik zeker. De zaal in Kerkrade is anders ingedeeld en op de eerste rij moet je een beetje omhoog kijken. Geen probleem.

Ik ontmoette Joke begin jaren 80 toen ze nog aan cabaret deed en las een aantal van haar geweldige boeken die ze voor kinderen schreef en illustreerde. Ik stuurde haar brutaal een mailtje en vroeg of ik met mijn Nikon camera een paar foto's mocht nemen tijdens het slotapplaus. Dat mocht als ik maar niet rond ging lopen met die camera. Geen probleem, ik ging toch op de eerste rij zitten. Maar toen ik vanmorgen het uitgeprinte toegangsbewijs bekeek, zag ik dat er geen rij- of stoelnummer op stond. 

Wat er dan met mij gebeurt:

Ongeveer een minuut pure paniek! want dat betekende dat ik de strijd zou moeten aangaan met al die mensen die ook op de eerste rij wilden gaan zitten.
Weg overzicht!
Weg zekerheid!
Weg voorpret!

Direct erna rust! want Parkstad Limburg Theaters is erg klantvriendelijk en ik kon bellen of een mailtje sturen, vertelde ik mezelf. Het werd een mailtje, want ondanks dat mijn betaalde werk 37 jaar lang ook ontelbare telefoontjes had bevat, bel ik niet graag. Mail verzonden.

Direct daarna onrust! ook al snapte ik dat er méér werk aan de theaterwinkel zou zijn dan mijn mail beantwoorden. Ik keek bij elk geluid van mijn mobieltje op het schermpje en kreeg binnen een uur een reactie. Degene die het antwoord had geschreven vertelde me dat het een speciaal soort voorstelling was en dat zij niet wist of er een plaats voor me gereserveerd kon worden. Ze zou het aan haar collega vragen.

Direct een bedankmail gestuurd! en de rust keerde weer. Ik kon eindelijk doen wat ik in de afgelopen jaren heb geleerd: me voorbereiden op verschillende situaties. Door de mogelijkheden langs te lopen kreeg ik weer overzicht:
1, Het theater zou het regelen dat ik een vaste plek kreeg toegewezen.
2. Het was niet te regelen.
Bij 1 was er natuurlijk geen probleem, Bij 2 zou ik na de voorstelling in de foyer blijven want daar zou Joke sowieso heen komen. Dan moest ik 'alleen maar even' op mijn beurt wachten en kon ik de foto's maken. Dat zou ik wel redden. Vlakbij Joke gaan staan/zitten en de prikkels van de andere bezoekers verdragen. 

Ik laat in een volgend blog nog weten wat het gaat worden, maar het komt goed. Dat weet ik eh... redelijk zeker.